De ambtenaar die bleef

In elke gemeente waar op dit onderwerp werkelijk iets gebeurt, zit er één. Meestal halverwege het organogram, meestal met een functietitel waar niemand iets aan heeft. Beleidsadviseur sociaal domein, of iets nog vagers.

Ik heb er inmiddels een stuk of tien gesproken en ze lijken op elkaar. Ze zijn er langer dan de wethouder, langer dan de coalitie, en soms langer dan het beleidsterrein waarop ze werken officieel bestaat.

Wethouders komen met een programma. Ambtenaren komen met een archief.

Wat zo iemand heeft is geen visie maar geheugen. Ze weten welke school in 2017 ja zei en welke directeur inmiddels met pensioen is. Ze weten welke subsidie is opgegaan in welke regeling, en bij wie je moet zijn om er alsnog iets uit te krijgen. Ze weten welke stichting betrouwbaar is en welke vooral goed is in aanvragen schrijven.

Dat is precies het soort kennis dat in geen enkel evaluatierapport staat, omdat niemand het opschrijft. Het zit in één hoofd, en het gaat mee als dat hoofd naar een andere gemeente vertrekt.

En dan gebeurt het volgende. De reorganisatie voegt twee teams samen. De nieuwe teamleider kent het dossier niet. Het staat nergens beschreven, want het was nooit een formele taak, het was iets wat iemand erbij deed. Twee jaar later dient een fractie een motie in die het college verzoekt te onderzoeken op welke wijze.

Ik weet dat het geen sexy pleidooi is. Niemand komt in actie voor continuïteit van ambtelijke capaciteit. Maar als u één ding wilt vragen aan uw gemeente dat werkelijk verschil maakt, vraag dan niet naar een campagne. Vraag hoeveel uur per week er formeel op dit dossier staat, en op wiens naam.

Als het antwoord "dat doen we integraal" is, weet u genoeg. Integraal betekent hier: niemand.