Het loket dat alleen op dinsdag bestaat

Op de gemeentesite staat het keurig. Een inlooppunt, dinsdagochtend van tien tot twaalf, kamer 1.14, aanmelden via het algemene telefoonnummer. Er staat een foto bij van een lachende medewerker en een plant.

Ik heb het een keer geprobeerd, en niet eens uit journalistieke wraakzucht. Ik wilde gewoon weten hoe het is. Het algemene telefoonnummer wist van niets, verbond me door naar een afdeling die niet opnam, en belde de volgende dag netjes terug met de mededeling dat kamer 1.14 tegenwoordig een vergaderruimte is.

Laten we even aannemen dat het loket wel had bestaan. Wie kan er op dinsdagochtend om tien uur in het gemeentehuis staan? Iemand die niet werkt, niet naar school gaat, geen zorgtaken heeft en binnen een half uur reizen woont. Dat is een smalle groep, en het is niet de groep waar de meeste zorgen zitten.

Een loket dat één ochtend per week bestaat, meet geen behoefte. Het meet openingstijden.

Twee jaar later verschijnt de evaluatie. Er is weinig gebruik van gemaakt. De conclusie schrijft zichzelf: kennelijk was er geen vraag. Het loket verdwijnt, de post valt vrij, en in het jaarverslag staat dat de gemeente heeft geïnvesteerd in laagdrempelige toegang.

Het bijzondere is dat er wel degelijk vraag was. Die kwam alleen op woensdagavond binnen, via een appje aan iemand van een vrijwilligersorganisatie, die er geen uren voor kreeg en het toch deed.

Als je toegankelijkheid serieus neemt, meet je hem anders. Een nummer dat altijd wordt opgenomen. Een mailadres met een antwoordtermijn die je nakomt. En een naam op de pagina, van een mens, die er over een jaar nog steeds werkt.

Dat is minder fotogeniek dan een lint doorknippen. Het heeft alleen het voordeel dat het werkt.