De motie die niemand las

In het dorp waar ik ben opgegroeid nam de gemeenteraad ooit unaniem een motie aan. Ik heb hem laatst teruggelezen. Anderhalve pagina, warm geschreven, en hij verzoekt het college "te onderzoeken op welke wijze de gemeente kan bijdragen aan de acceptatie van lhbti-inwoners".

Te onderzoeken op welke wijze. Er is geen formulering in de Nederlandse bestuurstaal waarin minder gebeurt.

Unanieme moties zijn tegelijk het mooiste en het gevaarlijkste wat de lokale politiek te bieden heeft. Mooi, omdat ze laten zien dat er over een onderwerp niet meer gevochten hoeft te worden. Gevaarlijk, omdat een motie waar iedereen vóór is meestal een motie is waar niemand eigenaar van is.

Een motie zonder naam eronder is een wens. En een wens komt niet in de begroting.

Wat een motie nodig heeft is saai. Een bedrag. Een datum. Een portefeuillehouder die er persoonlijk op aanspreekbaar is. En vooral: een moment waarop iemand terug moet komen naar de raad om te vertellen wat er van terecht is gekomen.

Zonder dat laatste is de motie klaar op het moment dat de hamer valt. Het college neemt hem in ontvangst, de griffie archiveert hem netjes, en de fractie die hem indiende deelt de foto van de stemming. Iedereen heeft gedaan wat hij moest doen. Er is alleen niets veranderd.

Vier jaar later

Nieuwe raad, nieuwe fractie, nieuw voornemen: een regenboogmotie. Unaniem aangenomen. Ik heb hem gelezen. Anderhalve pagina, warm geschreven, en hij verzoekt het college te onderzoeken op welke wijze.

Dat is niet cynisch bedoeld, het is gewoon hoe het gaat. Een raad heeft vier jaar geheugen en een ambtelijke organisatie heeft er twintig, en als niemand in die twintig jaar het dossier op zijn naam heeft staan, begint elke raad opnieuw bij het begin.

Dus bij de volgende motie: vraag niet of de raad vóór is. Vraag wie er over een jaar in de commissie zit te zweten omdat het niet gelukt is. Dat is de enige vraag die iets oplevert.