De Roze Polder | Een positief vuurtje

26-07-2018 | Voor wie het heeft gemist: Amsterdam was de afgelopen week het middelpunt van het aids/hiv-universum. Duizenden onderzoekers, artsen, activisten en patiënten overspoelden de stad voor de tweejaarlijkse wereldconferentie over aids/hiv. En allemaal hadden ze hetzelfde doel: winnen.

Afgelopen woensdag was ik, samen met mijn man, op uitnodiging van het Aidsfonds aanwezig bij een avond in het Delamar Theater waar de leken (wij dus) werden bijgepraat over de stand van zaken. De avond begon met vragen aan de zaal en daaruit bleek dat ongeveer de helft van het publiek hiv-positief was. Ook bleek dat bij het merendeel van die mensen het virus 'undetectable' is. Met andere woorden: ze hebben zo weinig virus in hun bloed dat het bijna niet meer te meten is.

En daar werd het, voor mij als leek, direct gênant. Al snel bleek dat ik qua kennisniveau ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw was blijven hangen. Ik had, blijkbaar, zo'n twintig jaar ontwikkeling gemist. Oeps. Natuurlijk weet ik wel dat een hiv-infectie niet langer een automatisch doodsvonnis betekent en dat je lang en gelukkig kan leven zolang je maar dagelijks je pillen slikt. Maar dat mensen die undectable zijn het virus ook niet meer kunnen overbrengen en zelfs onbesmette kinderen kunnen krijgen en die dan borstvoeding kunnen geven, was nieuw voor mij. Overigens, voor dat laatste moet je vrouw zijn. En dat wist ik dan weer wel.

In mijn geestesoog zag ik mijn hiv-positieve vrienden, die er trouwens allemaal veel beter uitzien dan ik, elke dag kilo's pillen wegkauwen om gezond te blijven. Maar wat blijkt: een pil per dag is vaak meer dan voldoende. In die ene pil zitten dan twee of drie werkzame stoffen verwerkt en dat is het dan. Het virus vlucht weg uit het bloed, maakt zich klein en verstopt zich ergens in het lichaam. En als je je pilletje maar blijft slikken, durft het zich niet meer te vertonen en heb je nergens last van. Nou ja, zeg!

Ook wist ik niet hoe dicht we bij een definitieve oplossing zijn. Er wordt hard gewerkt aan een vorm van vaccinatie, maar dat blijkt toch steeds moeilijker te zijn dan gehoopt. Meer kans hebben de oplossingen waarbij mensen direct (binnen zes maanden) na hun besmetting worden behandeld. Mijn favoriete aanpak heet 'kick and kill'. Alleen al om die naam zou je bijna wensen het virus op te lopen. Bijna. Ik herhaal: bijna.

Bij kick and kill, lok je het virus uit zijn schuilplaats (dat is de kick) om er vervolgens voor te zorgen dat een opgepept immuunsysteem het virus vernietigt (de kill). Bij muizen werkt dit al (leuk voor die muizen), maar in mensen nog niet (lullig voor die mensen). Toch verwachten de bollebozen van het hiv-onderzoek hier wel veel van. "Dit zou wel eens kunnen gaan lukken," was de hoopvolle boodschap.

Daarna rolden de nieuwe ontwikkelingen over ons heen. Gentherapie bijvoorbeeld, en verbeterde medicijnen die je maar een keer per maand hoeft te injecteren.

Ik zat in de zaal met opengesperde ogen en mijn bek vol tanden. Ik vind mezelf best slim, maar hier zat ik toch vooral heel dom te wezen.

Maar, hiv en aids zijn niet alleen een medisch probleem. Hiv en aids zijn ook sociale problemen. Als je de pech hebt hiv op te lopen (en er zijn duizenden manieren waarop dat kan gebeuren), word je nog vaak verketterd. 'Eigen schuld, dikke bult', wordt meestal niet direct geroepen, maar wel gedacht.

Op het podium zagen we tientallen mensen die korter of langer leven met hiv. We zagen grootmoeders, kinderen en alles er tussenin. En allemaal waren ze uit de kast gekomen als hiv-positief. Allemaal hadden ze met een fakkel in de hand een stuk door Amsterdam gelopen. Aan het begin van de avond ontstak de laatste fakkeldrager, tijdens een staande ovatie, op het podium de 'positive flame'. Verder waren er staande ovaties voor Peter Staley, een van de oprichters van Act-Up in de jaren ’80 en Nobelprijswinnares Françoise Barré-Sinoussi, die het hiv-virus heeft ontdekt.

Natuurlijk kun je dit allemaal heel makkelijk afdoen als holle symboliek. Als preken voor de eigen hiv-parochie. Zo voelde het niet. Voor de ene, hiv-positieve, helft van de mensen om me heen in de grote Wim Zonneveld Zaal van het Delamar Theater was het een bevestiging van waar ze dagelijks mee bezig zijn: overleven en trots proberen te zijn op die strijd. De andere helft dacht alleen maar 'fuck, wat zijn die mensen moedig. Ik weet niet of ik dat zou kunnen opbrengen'.

De avond heette The Power of Love. En die naam was perfect gekozen.

De Roze Polder is een periodieke column op GaySite.nl door Jos en gaat over alles wat hem bezig houdt.

 

Deel dit artikel:  

HomoHoreca

Welke Nederlandse stad ga jij deze zomer bezoeken? Kijk hier of daar ook nog leuke homohoreca aanwezig is. Veel plezier!

De Roze Polder

Lees nu de nieuwe column van Jos over de aidsconferentie in Amsterdam. | klik hier

De wereld en zo

De nieuwe column van AKO gaat over het Pride Amsterdam 2018. Klik hier voor zijn nieuwste bijdrage.

Woorden en Daden

De nieuwe column door Dennis de Jong. Lees hier zijn nieuwe bijdrage over de Pride Walk Amsterdam.

Gay op TV

17:35 | Neighbours

20:00 | Louisa & Rosanna

20:10 | Thuis

20:30 | Eastenders

22:05 | Geslacht!

23:30 | The Ellen Degeneres Show

23:30 | How To Get Away With Murder

Recent uit de kast!

| Derek Chadwick (acteur)

| Brendon Urie (zanger)

| Rixon Ruas (worstelaar)

| Burçak Sikar (zanger)

| Amandla Stenberg (actrice)

| Jochen Schropp (acteur)

Volg GaySite.nl ook via

Nu online

| Toon alles

GaySite.nl | E-Zine

Abonneer je nu op het GaySite.nl E-Zine. Zo blijf je altijd op de hoogte van het laatste nieuws!

     inschrijven    uitschrijven