De laatste bus naar Emmen

Een jongen van negentien vertelde me dat zijn coming-out prima was verlopen en zijn sociale leven niet. Zijn ouders reageerden goed, zijn school reageerde goed, zijn vrienden haalden hun schouders op. En daarna gebeurde er niets meer, want de dichtstbijzijnde plek waar hij andere jongens als hij zou kunnen tegenkomen ligt veertig minuten verderop en de laatste bus terug vertrekt om twaalf over elf.

Daar hebben we het bijna nooit over. Het gesprek over veilige plekken is een stadsgesprek. Het gaat over of een café inclusief genoeg is, of een festival de juiste artiesten boekt, of de programmering divers is. Dat zijn goede vragen. Ze veronderstellen alleen dat je er kunt komen.

Zichtbaarheid is ook infrastructuur. Zonder bus is een veilige plek een plek waar je niet komt.

Wie in de regio iets organiseert weet dit allang, en heeft er praktische antwoorden voor gevonden waar in de stad niemand van hoort. Een middag in plaats van een avond. Een zaal met parkeerplaatsen. Een appgroep waarin ritten worden verdeeld, met een vaste ouder die de terugweg rijdt en daar nooit iets over zegt. Een keer per maand in plaats van elke week, zodat mensen het kunnen plannen.

Het is minder spannend dan een club, en het levert geen foto’s op waar een subsidieverstrekker warm van wordt. Maar het is het verschil tussen een jongen die iemand ontmoet en een jongen die op zijn kamer blijft zitten met een app die in zijn postcodegebied acht mensen laat zien, van wie er drie een leeg profiel hebben.

Als u geld te verdelen heeft en u twijfelt tussen een campagne en een busje: neem het busje. Een campagne vertelt mensen dat ze er mogen zijn. Een busje brengt ze ergens heen waar dat ook zo blijkt te zijn.