Zomer van de openhartige popster

Ik lees deze zomer het ene openhartige popsterinterview na het andere, en op een gegeven moment zie je het patroon. Niet in wat er wordt gezegd — dat is bijna altijd hetzelfde, en het is bijna altijd oprecht. Het patroon zit in wanneer het wordt gezegd.

Zes weken voor een album. Vier weken voor een tour. Twee dagen voordat een festivalzomer begint waarin één nummer moet blijven hangen.

Voordat u me cynisch noemt: ik vind dit vooruitgang.

Van bekentenis naar agendapunt

Twintig jaar geleden was dit een risico dat een management afraadde. Er werd gerekend met radiostations, met sponsors, met een moederpubliek dat zou afhaken. Wie het toch deed, deed het meestal omdat het niet langer te houden was, en het interview dat volgde had de toon van een verklaring bij de politie.

Nu is het een moment in een campagnekalender. Er zit een fotograaf bij, er is nagedacht over de eerste zin, en de artiest weet precies welke drie zinnen worden overgenomen.

De kast is geen kast meer. Het is een releasedatum.

Dat klinkt kil. Maar het betekent dat het geen bom meer is die je carrière opblaast, en dat is exact wat twee generaties activisten voor ogen hadden. Iets is pas echt genormaliseerd als de marketingafdeling het inplant.

Wat mij wél stoort is de andere kant van de tafel. De artiest zegt het in alinea twee, terloops, tussen twee andere dingen door. En dan komt de kop, en die kop doet alsof alinea twee het hele gesprek was. De plaat komt er niet in voor. De tour komt er niet in voor. Vijftien jaar werk komt er niet in voor.

Dus mijn voorstel voor de rest van deze zomer, aan mijn eigen beroepsgroep: vraag naar de plaat. Als iemand het zelf tussen neus en lippen vertelt, mag u het ook zo opschrijven. Dat is niet minder aandacht. Dat is respect met een normale kopgrootte.