De terugkeer van de travestieshow

Ergens tussen twee provinciale wegen staat een dorpshuis met een parkeerplaats die groter is dan de zaal. Op een vrijdagavond in juni was het er uitverkocht. Gemiddelde leeftijd ruim boven de zestig, entree inclusief koffie, en in de pauze een verloting waarvan de hoofdprijs een fruitmand was.

Op de poster stond travestieshow. Niet drag. Travestieshow, zoals het daar in 1978 ook heette, en zoals het er waarschijnlijk in 2040 nog steeds zal heten.

In de stad heet het een statement. In het dorpshuis heet het gewoon vrijdag.

Het hele discours dat wij in de steden om deze kunstvorm heen hebben gebouwd — de discussie over wie er mag optreden, over voorlezen aan kinderen, over of het subversief is of juist niet — kwam die avond geen enkele keer ter sprake. Dat is deels verlies en deels een zegen. Verlies, omdat de artiesten daar dezelfde bescherming verdienen als overal. Zegen, omdat je merkt hoe weinig van dat gesprek nodig is om een zaal een fijne avond te bezorgen.

De bar werd gerund door vrijwilligers die er niets aan verdienden. De techniek bestond uit één man met een laptop die tussen de nummers door hardop meelas met de playbacktekst. De artiest deed drie kostuumwissels in een garderobe die officieel een bezemkast is.

Wat ik eraan bewonder is dat het niet ironisch is. Er wordt niet geknipoogd naar een publiek dat het wel begrijpt. Er wordt gewoon een liedje gedaan, en het publiek zingt mee omdat het het liedje kent.

Ik ben laat weggegaan en de laatste bus was allang vertrokken, dus dat werd een taxi met een chauffeur die het volstrekt onopmerkelijk vond waar ik vandaan kwam. Ook dat is een soort vooruitgang, al krijgt niemand daar een prijs voor.