Gay Column | “Fortuyn was een fascist – net als iedereen die dat ontkent”

Onze columnist Nicky Bentfort bezocht een boekpresentatie in Rotterdam en wond zich enorm op. Dat resulteerde in wederom een heerlijke 'rant'.

De beroemdste Nederlandse politicus aller tijden, in binnen- en buitenland, was de Rotterdammer Pim Fortuyn. Pim was homo en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Hij schreef ongegeneerd over zowel homoliefde als over homoseks, darkrooms, pijpen en rimmen. Niemand had zoiets ooit voor mogelijk gehouden voor een politicus, laat staan voor dé populairste premierskandidaat uit de Nederlandse geschiedenis. Fortuyn flikte het.

Fortuyn stond voor een politiek die we tegenwoordig zouden omschrijven als 'decentraal': dicht bij de mensen. Minder macht bij Den Haag, meer zelfbestuur vanuit gemeenten. Wég met de managers in het onderwijs en de ziekenhuizen, minder bureaucratie, meer democratie. Hij was pleitbezorger van dualiteit: de coalitie regeert, en de raad, de kamer controleert, enthousiasmeert en corrigeert. Hij wilde een einde maken aan dichtgetimmerde coalitieakkoorden die democratisch gekozen volksvertegenwoordigers feitelijk buiten spel zetten.

Hij werd omringd door mensen van kleur, zowel in het gay uitgaansleven van Rotterdam als in zijn privéleven, zowel op de Erasmus Universiteit waar hij als professor werkzaam was, als tijdens zijn politieke carrière daarna. Mensen van kleur waren - net als miljoenen andere Nederlanders - dol op 'Pimmetje'. Een feit waar de vaak roomblanke extreem linkse activisten anno 2022 nog steeds spontaan hoofdpijn, buikpijn en cognitieve dissonantie van krijgen.

Het misleidende frame van Pim als gevaarlijke racist en fascist werd opgetuigd door kwaadwillende politieke tegenstanders, die hem daarmee rijp voor de slacht maakten. Er was uiteindelijk maar één kille, gewetenloze activist uit extreem linkse hoek nodig om hem voorgoed het zwijgen op te leggen. Missie geslaagd!

Twintig jaar na deze beruchte politieke moord van 6 mei 2002, blijken er nog altijd gewetenloze opportunisten rond te lopen, die een slaatje pogen te slaan uit het welbewust portretteren van Fortuyn als een enge fascist. Twee daarvan doken vorige maand op in Rotterdam.

Ben Miller (Amerikaan) en Huw Lemmey (Brit) schreven het boek Bad Gays: A Homosexual History , over misdadige homoseksuelen in de geschiedenis. Over 'fascistische schurken, kwaadaardige queers, beruchte artiesten, losbandige bon vivants, notoire gangsters, foute keizers en imperialisten.'

Ter promotie van het boek Bad Gays waren zij op tournee om lezingen te houden, en deden zij afgelopen maand Rotterdam aan. In kunstcentrum Melly, aan de Witte de Withstraat in het centrum van de stad, lazen zij vanaf het podium het hoofdstuk voor dat zij schreven over Pim Fortuyn.

Uitgerekend in Rotterdam, de stad van Pim, verkondigden zij aan het overwegend jeugdige publiek dat Pim een fascist was. Twintig jaar nadat Pim werd vermoord door iemand die ook meende dat Pim een fascist was, lazen zij een nieuwe generatie Rotterdammers nog eens deze valse les.

Pim Fortuyn was in hun lezing een extreem-rechtse xenofoob, een verachtelijke, virulente racist. Hij misbruikte zijn publieke steun aan de homo-emancipatie en aan Israël om zijn fascistische politiek wit te wassen, zo klonk het. Hij zou erin geslaagd zijn om extreem rechtse politiek aanvaardbaar te maken binnen meer gematigde politieke kringen. Volgens de schrijvers kon hij 'reactionaire, weinig verheffende standpunten aan de man brengen vanachter een façade van homoseksuele flamboyantie'. Gedreven door xenofobie zou Pim het sprookje de wereld in gebracht hebben dat islamitische immigranten intolerant zijn en de liberale Nederlandse traditie bedreigen. Door de Nederlandse tolerantie te overdrijven zou hij hebben ingespeeld op nationalisme en afschuw jegens andere culturen aangewakkerd hebben. Fortuyn zou racisme onderschrijven alsmede het idee van blanke superioriteit.

Op een vraag uit het publiek of Fortuyn een 'fascist thug' (fascistische schurk) was, antwoordde het schrijversduo: 'Niet zozeer een fascistische schurk, maar wel een fascistische dandy'.

De schrijvers bleken het type mens te zijn dat geen tegenspraak duldt: 'Fortuyn was overduidelijk een racist en wij weigeren te luisteren naar fascisten die daar iets tegenin willen brengen.'

In hun boek gaan zij compleet voorbij aan de belangrijke bijdrage van 'Pimmetje' aan de acceptatie bij het grote publiek van niet alleen homoliefde, maar ook homoseks. De schrijvers hebben dit wezenlijke feit waarschijnlijk nooit goed in het oog gekregen.

Zij maakten in antwoord op vragen uit het publiek duidelijk dat zij de Nederlandse taal niet beheersen, maar dat dat bij hun 'geschiedkundig onderzoek' niets uitmaakte. 'Wij hebben de meeste Nederlandstalige bronnen terzijde geschoven, omdat de inhoud daarvan naar ons inzicht vaak toch té positief is over Pim.' Die mentaliteit is tekenend voor het niveau van hun werk: te kinderachtig voor woorden.

'Oude witte cismannen' die 'queerness' aan de man brengen

Miller en Lemmey zijn 'oude witte cismannen' die hun levensstijl in respectievelijk Berlijn en Barcelona financieren met het vercommercialiseren van 'queerness'. Zij presenteren een juice channel (roddel-podcast) over 'foute homo's' en doen zich voor als geschiedkundigen die historisch onderzoek verrichten. Miller zwaait daarbij met zijn aanstelling als onderzoeker bij de Vrije Universiteit van Berlijn.

Hun research ontbeert echter elk greintje deugdelijkheid. Aan feiten laten zij zich niets gelegen liggen, als de feiten niet passen bij hun vooringenomen meningen. In recensies wordt het boek 'incoherent' en 'vooringenomen' genoemd en gewezen op het gebrek aan wetenschappelijke integriteit.

De schrijvers, die zich queer researchers noemen, zijn ongegeneerd open over hun disrespect voor regulier historisch onderzoek. Glimmend van ijdelheid vertelden zij dat hun queer research is doorspekt met roddel en kwaadsprekerij en noemen dat de 'long-standing gay tradition of shade and gossip' ('de homofiele traditie van sneren en roddelen'). Die houding is tekenend voor hun moreel kompas.

Ze houden zelfs de schijn van integriteit niet op en lijken trots op hun onverdraagzaamheid ten aanzien van andersdenkenden. Dat is het niveau van deze charlatans.

Hun boek komt voort uit hun podcast over Bad Gays. Voor 17,50 euro per maand kun je je abonneren op hun nieuwsbrief, waarin zij maandelijks een leeslijst samenstellen vol queer boeken en queer websites die zij aanbevelen. (We besparen u de links.)

Denk er eens over na en besef hoe zelfingenomen en schaamteloos deze mannen zijn! Zij maken een verdienmodel van het verspreiden van modieuze queer praatjes en schromen niet om hun gebrek aan inhoudelijke kennis en totale afwezigheid van morele integriteit te etaleren.

Waar halen ze het lef vandaan? Midden in Rotterdam, de stad van Pim. Tussen mensen die Pim kenden, wellicht intiem met Pim waren of lange vriendschappen met hem onderhielden, samen met hem genoten van de bars, cafés, terrassen, dark rooms en sauna's.

Zij hebben hem nooit gekend, nooit gesproken, weigeren kennis te nemen van verhalen uit de sociale cirkel rond de markante Rotterdammer, die nadrukkelijk deel uitmaakte van de Rotterdamse gay scene. Het is van een ongekende brutaliteit.

Als je maar vaak genoeg herhaalt dat Pim fascist is, zo wisten zijn tegenstanders, dan staat er vanzelf een politiek gemotiveerd moordenaar op om de 'fascistische dandy' uit de weg te ruimen. Herhaling is het geheim van slachtrijp maken.

Door dit walgelijke frame ook postuum te repeteren voorzien zij de moordenaar, Volkert van der Graaf, uiteindelijk van een aura van heldhaftigheid. Zie daar de geschiedvervalsing.

* Columns op GaySite reflecteren niet noodzakelijkerwijs de opvatting van de redactie.