Gay Geweld | 30ste Pride Week in Turkije verboden
Dertig jaar geleden vond in Istanboel, de grootste en modernste stad van Turkije, voor het eerst een Gay Pride plaats. Het moslimland dat onder Kemal Atatürk in de vorige eeuw grote stappen maakte om zich meer te oriënteren op westerse waarden en de macht van de islam terug te dringen, is sinds het begin van deze eeuw van koers veranderd. Onder president Erdogan is de conservatieve islam steeds meer leidinggevend geworden, wat grote gevolgen heeft gehad voor de positie van homo's in het land.
Sinds 2015 is de jaarlijkse GayPride Parade in Istanboel verboden, en worden LHBT-activiteiten met wetgeving en geweld bestreden. Elk jaar opnieuw trachten dappere LHBT-activisten zo goed en zo kwaad als het kan toch evenementen te organiseren, maar ook dit jaar hebben de autoriteiten de initiatieven met harde hand onmogelijk gemaakt.
Islamitische oproepen homo's te lynchen
Wat door de Turkse machthebbers niet werd tegengegaan of verboden, zijn oproepen van islamitische groepen die oproepen om homo's te lynchen. Onder de waarschuwing 'We zullen geen perversiteiten toestaan' werden ook dit jaar, binnen en buiten de moskee, vele doodsbedreigingen gericht aan initiatiefnemers van LHBT-activiteiten en de organisatie van de Pride Week.
Tegelijkertijd bezochten politieagenten locaties waar homo's samenkomen en werden openlijke homoseksuelen geïntimideerd, gearresteerd en gemolesteerd. Er zijn beelden naar buiten gebracht van de verwondingen van homo's die op het politiebureau werden gemarteld tijdens hun detentie.
Niet alleen de Gay Parade door Istanboel en andere feesten en bijeenkomsten werden verboden. Ook persberichten, folders en overige publicaties gericht op LHBT-ers zijn per decreet tot illegaal verklaard en de makers ervan worden actief opgespoord, geintimideerd en vervolgd.
Verzet tegen de homohaat van de Turkse machthebbers
Het organiserend comité van de Istanboel Pride Week, dat zich had verheugd om de 30 ste verjaardag van Istanboel Pride te vieren, spreekt van een helse haatcampagne door de religieus geïnspireerde machthebbers. Zij zeggen echter niet op te geven en hun strijd voor de emancipatie van homo's in het islamitische land voort te zetten. Inmiddels is een heel netwerk van advocaten en andere juristen opgebouwd, die via de rechter willen proberen om de diverse wettelijke verboden en de agressieve belaging door politie en islamitische groepen aan te vechten.
Waar blijft protest vanuit de Nederlandse en Europese politiek?
Het is nog niet zo lang geleden dat, op Geert Wilders na, de hele Nederlandse politiek positief stond tegen over EU-lidmaatschap van Turkije. Onder het Nederlands voorzitterschap van de EU in 2004 waren politiek, financiele instellingen en bedrijfsleven (VNO-NCW) enthousiast over toetreding van Turkije en wilde men vaart maken met onderhandelingen daarvoor. Anno 2022 durven weinig politici zich hierover in het openbaar enthousiast uit te laten, maar sinds de Europese Raad in 2004 meende te moeten vaststellen dat Turkije genoegzaam voldeed aan de criteria voor het openen van toetredingsonderhandelingen, is het proces dat in gang werd gezet nooit gestopt.
Het zou de EU en de Nederlandse politici die enthousiast campagne hebben gevoerd voor toetreding van Turkije tot de Europese Unie sieren, om nu eens openlijk de Turken op het matje te roepen en fel protest aan te tekenen tegen de hardhandige onderdrukking van Turkse LHBT-ers in het land dat zij zo enthousiast als lid van de Europese Unie verwelkomen.