Reageren?
Mail Walter

Beleuvenissen

door: Walter de Quaasteniet voorzitter De Kringen

We schrijven een zomers weekend in Leuven, België. Ik dacht kom, laat ik eens over de grens kijken. Op zoek naar wat anders zeg maar. Even los van mijn streven de wereld te verbeteren. De wereld verbeteren lijkt me wel wat. De stad blijkt vol 'beleuvenissen'. Vanaf buitenpodia klinkt muziek en er zijn duizenden mensen op de been. Vaya Con Dios zingt verrukkelijk, waaronder het bekende Nah Neh Nah. In een karaoke bar om de hoek gaat het feest tot ver na Vaya door. Als ik om 3 uur het hotelraam open, is het buiten nog even druk. Om 5 uur is het stiller, maar er zijn duidelijk nog veel mensen aan het feesten. Slapen ze hier dan nooit? Langs terrasjes wandelt een rozenverkoper. Stellen van gelijk geslacht negeert hij. Het doet me denken aan de keer dat een verkoper stilzwijgend een roos naast mee neerlegde en verder liep. Was de roos voor mij bedoeld of voor de dame tegenover me? De vraag is onbeantwoord gebleven. Over de grens blijkt het leven niet anders. Mooie en lelijke panden staan naast elkaar. De Belgen zijn altijd goed in het creëren van oogstrelende etalages. Verwaarloosde winkelpanden zie je ook. Modieus geklede mensen praten met mensen die zelfs van mijn kledingadvies zouden opknappen. Een Leuvenaar wijst ons hoffelijk de weg. Een automobilist rijdt door terwijl wij oversteken. Misschien is het wel dezelfde hoffelijke Leuvenaar, maar nu met haast. De jeugd van 17 die 's nachts over straat slentert heeft alles al gezien en gedaan, zuipen is het enige dat rest. Na een feestje ligt de stad vol afval. Ook hier. Nee, over de grens is het niet anders. Hoewel. De volgende dag staan er weer duizenden mensen op de Oude Markt. Deze keer jubelt iedereen mee met 'Vlaanderen Zingt'. Het publiek heeft een krant gekregen met de teksten van 37 meezingers. Sandra Kim komt haar J'aime la Vie zingen, tijdens Les Lacs Du Connemara wapperen duizenden tekstboekjes in de lucht en wanneer we even tijd maken voor Frans Bauer wordt de Oude Markt één grote polonaise. Grotere saamhorigheid was nergens ter wereld te vinden. Hebben ze in Leuven ook kringen, vraag ik me af. Ik ging de grens over om een andere wereld te ontmoeten. Teleurgesteld was ik toen ik ontdekte dat de mensen overal gelijk zijn. Verrukt was ik toen ik meemaakte hoe blij de wereld kan zijn. De wereld verbeteren is onbegonnen werk. En niet altijd nodig. Misschien moet ik het maar laten zoals het is. Maar die rozenverkopers... die roep ik volgende keer terug!

| Column Index