Reageren?
Mail Walter

Wooooo

door: Walter de Quaasteniet voorzitter De Kringen

Het is nacht. En niet zomaar een nacht. Het is de Nach! Eén keer per jaar wordt Den Haag wakker. Den Haag, de chique, koninklijke, politieke stad. De stad met zoveel contrasten. Waar je na het oversteken van een straat plots een andere stad ervaart. Waar zoveel mensen tijdelijk wonen en voor wie thuis altijd elders is. De stad die geen eenheid is. Eén keer per jaar wordt die stad wakker. Pop, rock, blues, rootsmuziek, dance, latin, soul, breakbeats en nog meer is er te horen en te voelen. Ruim 200.000 bezoekers komen allemaal voor het zelfde, voor de muziek, de massa, het gevoel dat er iets gebeurt. Den Haag danst. Dezelfde dag, Amsterdam. Oranje voert de boventoon. Mensen lopen in een continue stroom door de binnenstad, met oranje pruiken, oranje hoedjes, oranje slingers. De sfeer is vrolijk en ontspannen, soms uitgelaten, iedereen is elkaars vriend. Op de Zeedijk word ik omhelst door een dame met twee flikkerende hartjes op haar koninklijke diadeem. Ze zoent me en schenkt mij één van haar harten. Ik ben helemaal gelukkig. Van zo'n spontane schenking wordt iedereen toch blij? Wooooo! Er hangt liefde in de lucht, verbroedering, je ziet niet wie van binnen of buiten de stad komt. Terug in Den Haag. Heel veel mensen, veelal jong, luisteren naar muziek, maken een dansje los van elkaar. Als het gaat regenen vlucht iedereen naar droge hoekjes. Nou ja, bijna iedereen. Een enkeling danst door. De regen raakt hem niet. Onder het hoge dak van het stadhuis staan stelletjes te zoenen. Twee anderen maken ruzie, omringd door twee kampen met vrienden. Een ongemeend prettige avond verder maakt een tijdig einde aan de spanning. Samengeraapt om even snel weer uiteen te vallen. Zo ook tijdens de Nach. Het is donker, de natgeregende kleding maakt koud. De laatste beats dreunen zachtjes na. De massa komt in beweging en gaat door een woud van afval richting stations en huizen. Drie kwartier lopen verderop, richting de randen van de stad, zie je nog steeds de stroom bezoekers. Uitgedund, flink uitgedund. Maar met het gevoel dat er iets is gebeurd. Het is nog steeds Nach. Mijn flikkerend hart ben ik verloren, dat was al op de Zeedijk. Liever met elkaar dansen dan naast elkaar. De liefde van de Zeedijk neem ik mee, ook in Den Haag, ook als de Nach weer nacht wordt.

| Column Index