Reageren?
Mail Walter

Door één deur

door: Walter de Quaasteniet voorzitter De Kringen

Wel eens met een Roze stand op een festival of beurs gestaan? Bekenden van de Roze organisatie in kwestie blijven het langste staan. Oprecht geïnteresseerden vinden een informatief gesprek. Voorbijgangers met een open mind hebben wel even tijd voor een leuk praatje. Homofoben rennen snel voorbij en kijken de andere kant op. Een enkeling van die laatste groep die het Roze niet snel doorheeft, werpt de net aangenomen folder met haast terug in je handen. Mag dat? Eén keer heb ik in mijn werk meegemaakt dat een vrouw mij om cultuur/religieuze redenen geen hand wilde geven. Ze zei dit bij binnenkomst direct en vriendelijk. Het verraste mij. Wanneer collega's bij moslims op huisbezoek gaan, vragen zij of het gewenst is dat ze hun schoenen uit doen. Wat vind jij gewoon? Recht op gelijke behandeling, recht op godsdienst of levensovertuiging, vrijheid om gedachten en gevoelens te openbaren... We hebben een grondwet om zuinig op te zijn! Dat de rechten op gespannen voet met elkaar kunnen staan, is bekend. Na een bespreking waarbij ook het Transgender Netwerk vertegenwoordigd was, ging ik naar de wc. Drie deuren gaven toegang tot drie wc's met op elke deur de gebruikelijk bordjes: een mannetje, een vrouwtje en een bordje met rolstoel. Op dat moment stond ik toch even stil. Niet iedereen past in een oud en vertrouwd algemeen bekend en geaccepteerd hokje. Niet iedereen kan door de deur die de maatschappij hem of haar heeft toebedacht. Het gaat om vrijheid en het recht te zijn wie je bent. Het gaat om opvattingen en gewoonten, maar vooral om acceptatie daarvan. Mogen we zelf kiezen door welke deur we gaan? En: mag de ander van jou kiezen? Ook als zijn of haar keuze jou niet aanstaat? Korte tijd geleden sprak ik een oud burgemeester van een grote stad. We hadden het over de ambtenaren die weigeren om het huwelijk van mensen van gelijk geslacht te sluiten. Hij zei: "de discussie is moeilijker dan de praktijk, de praktijk is veel flexibeler." Hoewel ik vind dat betreffende ambtenaren discrimineren, zag ik de flexibele praktijk die de oud-burgemeester schetste wel voor me: we hoeven niet allemaal per se door één deur. Ook dat is acceptatie. Wanneer iemand veroordeeld wordt om wie hij of zij is, dan is dat fout. Zonder die veroordeling zijn er vele wegen en deuren die samenleven prima mogelijk maken. Toch?

| Column Index