Mannen die lijden onder hun haaruitval worden vaak beschouwd als zwak en ijdel, maar hun angsten en neuroses hebben helaas een reële basis. Zeker, er zijn voorbeelden van kale knikkers die het tot sekssymbool hebben geschopt. Wie zijn kaalheid waardig weet te dragen, hoeft zich niet druk te maken over verminderde kansen tijdens de jacht op een partner of een avontuurtje. Slechts weinig mannen zijn echter zo koelbloedig dat ze hun hoofdhaar onaangedaan in het doucheputje zien verdwijnen. Geen wonder: diverse studies laten zien dat wie zijn haren verliest, aan seksuele aantrekkingskracht inboet en er versneld ouder gaat uitzien. Uit Nederlandse onderzoek bleek bijvoorbeeld dat kale mannen gemiddeld vijf jaar te oud worden geschat. Voor een Koreaanse studie werden 130 niet-kalende mannen en negentig vrouwen ondervraagd over hun perceptie van kalende mannen. Negentig procent van de ondervraagden dacht dat kalende mannen er ouder dan hun leeftijd uitzagen. Vrouwen vonden kalende mannen seksueel minder aantrekkelijk. De helft van de ondervraagden beoordeelde kalende mannen als minder zelfverzekerd, saaier en minder potent.

Tien jaar geleden besloot ik uit te zoeken of ik nadelen zou ondervinden met een kale schedel. Ik stelde een vragenformulier samen met onder meer de volgende vragen: ‘Hoe oud schat u deze man?' en ‘Hoe aantrekkelijk is hij?' ‘Zou u een tweedehands auto van hem kopen?' Vervolgens verdeelde ik de formulieren in twee gelijke stapels: De formulieren van stapel 1 waren voorzien van een foto van mij met haar, terwijl de formulieren in stapel 2 vergezeld gingen van een foto van mij zonder haar. Deze foto was tot stand gekomen dankzij een grimeur, die een ‘kaalkop' op mijn hoofd had geplakt (het was nog voor het Photoshop-tijdperk).
Twee enquêteurs gingen de straat op en vroegen willekeurige passanten een formulier in te vullen. 63 vrouwen en 56 mannen gaven gehoor aan het verzoek. Het resultaat was ontluisterend: zonder haar werd ik gemiddeld acht jaar ouder geschat, scoorde ik een onvoldoende qua aantrekkelijkheid en waren beduidend minder mensen bereid om eventueel een tweedehands auto van mij te kopen...

En dat terwijl mijn inhammen al behoorlijk diep begonnen te worden. Ik had toen wellicht naar een beroemde uitspraak van de oude stoicijn Epictetus moeten luisteren: "Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt." Maar nee hoor, ik raakte in paniek en ging naarstig opzoek naar een middel dat mijn haar zou kunnen redden. Veel mannen kennen die fase en besteden dan kapitalen aan producten met de effectiviteit van wagensmeer en geitenkeutels... Maar als journalist was ik een geoefende speurder en bovendien beschikte ik over contacten in de medische wereld. Zo raakte ik verzeild bij een onderzoeker die experimenteerde met een nieuw medicijn tegen erfelijke mannelijke kaalheid. Ik kreeg een potje pillen mee naar huis.... En ik heb nog steeds mijn haar!

Volgende keer: Red je haar (3): Hoe ik mijn erfelijke mannelijke kaalheid heb stopgezet