Kun je voorkomen dat je aan de varkenspest bezwijkt met behulp van vitamine C? Absoluut, denkt een select groepje artsen en wetenschappers. Ze stellen dat vitamine C vele typen virussen remt, inclusief de typen die HIV, herpes, polio, hepatitis, verkoudheid, SARS en de vogelgriep veroorzaken. Dan zal het dus ook zeker het varkensgriepvirus remmen. Hoewel hun gelijk niet in grootschalige studies is aangetoond, valt er toch veel voor te zeggen dit bescheiden huismiddel bij de hand te houden.

De varkensgriep drijft als een donkere onweerswolk op ons bange land af. Waait het over of worden we vol getroffen a la de Spaanse griep in het begin van de vorige eeuw? Toen stierf 1 op de 250 Nederlanders terwijl er wereldwijd twintig tot veertig miljoen doden vielen. Denk niet dat de medische stand in de tussentijd qua griep briljante geneesmiddelen heeft uitgedokterd. Anno 2009 staan we vrijwel even machteloos tegenover gloednieuwe griepvirussen als een eeuw geleden. Het ontwikkelen van een werkzaam griepvaccin duurt minstens een half jaar, dus tegen de tijd dat het beschikbaar komt, heeft het ‘varkensvirus’ al lang een spoor van verwoesting getrokken. Antivirale medicijnen a la Tamiflu werken maar matig.

De houdbare man wil honderd worden en niet halverwege de rit door een geniepig virus worden vermoord. Daarom heeft hij een pot met vitamine C in de keukenkast staan. Het is mooi meegenomen dat dit goedkope huismiddeltje niet alleen virussen het leven zuur maakt, maar ook een ijzersterk antioxidant is, het ‘slechte’ LDL-cholesterol verlaagt, stoffen tegenwerkt die chronische ontstekingen stimuleren, enzymen harder laat werken die bij ontgiftingsprocessen betrokken zijn en de werking van witte bloedlichaampjes verbetert (wat de afweer ten goede komt).

Vrijwel alle dieren maken zelf vitamine C aan in hun lever of nieren, maar samen met de cavia, de meeste apensoorten, een vleermuissoort en enkele vogelsoorten heeft de mens ergens gedurende het evolutionaire proces dit vermogen verloren. Vermoedelijk kregen we in de oertijd zoveel vitamine C via vruchten binnen dat de natuur besloot de eigen productie als overbodige luxe te staken. Zonder vitamine C krijg je scheurbuik en ga je dood, dus móet je de stof uit voeding halen. Goede bronnen zijn onder meer sinaasappels, papaja, watermeloen, bloemkool, broccoli, tomaten, spruiten, kiwi en mango’s.
Volgens de Gezondheidsraad heb je als volwassen man genoeg aan 70 milligram per dag, een hoeveelheid die je gemakkelijk haalt als je een paar keer per dag een vrucht en wat groente consumeert.

Oké, dan ga je niet dood aan een vitamine C-gebrek. Maar is 70 milligram voldoende voor een optimale gezondheid en bescherming tegen (griep)virussen?

Dieren die wel C kunnen maken, produceren hoeveelheden die, naar menselijke maatstaven omgerekend, variëren van drie tot soms wel vijftien gram per dag. Zodra ze ziek of gestrest zijn, gaat de eigen productie omhoog. Daarom ligt volgens een aantal experts de ideale dosering ook voor mensen waarschijnlijk ergens tussen die drie en vijftien gram. Het lichaam neemt uit de darm op wat het nodig heeft en dumpt de rest in het sanitair. Als je meer vitamine C slikt dan je aankunt, word je winderig en krijg je diaree. Dit is een onschuldig ongemak dat verdwijnt zodra je de dosis verlaagt. Sommige artsen vinden dat je elke dag zoveel moet slikken dat je ontlasting iets losser wordt – die ‘darmtolerantie-dosis’ varieert sterk van persoon tot persoon en zelfs van moment tot moment. Je zult merken dat stress en ziekte je darmtolerantie voor C onmiddellijk groter maken. Als ik verkouden ben of een griepje onder de leden heb, kan ik gemakkelijk vier- tot vijfmaal mijn normale dagdosis van zes gram aan zonder darmproblemen te krijgen. Kennelijk kan het lichaam dan al die extra C dan goed gebruiken.

Vitamine C is veilig, zelfs in extreem grote hoeveelheden. Het hardnekkige spookverhaal dat de vitamine nierstenen veroorzaakt, is lang geleden ontkracht. Alleen bij mensen met een zeldzame erfelijke afwijking kan C de vorming van nierstenen bespoedigen. De beroemdste C-slikker aller tijden, de vooraanstaande wetenschapper en tweevoudig Nobelprijswinnaar Linus Pauling, nam 20 gram per dag en bereikte de rijpe leeftijd van 93. Hij geloofde heilig in de anti-virale werking van C, maar collega-wetenschappers waren sceptisch. Dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven. Een arts die vitamine C in megadoseringen tegen virusinfecties voorschrijft, loopt het risico als kwakzalver aan de schandpaal te worden genageld.
Het punt is dat vitamine C in verband met verkoudheid, de (vogel)griep, SARS en HIV nooit grondig en grootschalig is getest.
Farmaceutische bedrijven halen hun neus op voor dit niet te patenteren natuurmiddeltje en besteden hun onderzoeksgeld liever aan medicijnen met een grotere marktwaarde. Universiteiten en particuliere bedrijven hebben te weinig geld om C grootschalig onder de loep te nemen.

Dus moeten we het doen met aanwijzingen die in de wetenschap niet meetellen maar die je toch aan het denken zetten. Zo is aangetoond dat als je verkoudheid- of griepvirussen in een reageerbuis stopt en er vitamine C bij doet, de virussen het onderspit delven. En er zijn enkele studies gedaan waarbij proefpersonen gericht tegen griep en verkoudheid vitamine C slikten. De meest overtuigende resultaten zijn behaald met marathonlopers, skiërs en militairen die in extreme kou trainden en bij wie vitamine C het aantal verkoudheden halveerde. Maar… in andere studies deed C geen zier.

Volgens experts die het gebruik van C tegen virusinfecties propageren, komt dit omdat in vrijwel alle onderzoeken vitamine C in te lage doseringen wordt gegeven. Bovendien wordt de vitamine meestal maar een keer per dag door de proefpersonen ingenomen, terwijl dat minsten driemaal zou moeten zijn. Het lichaam kan C namelijk niet opslaan en verwerkt het snel. Daarom is een constante aanvoer cruciaal – zeker tijdens een ziekte.

Hardcore vitamine C-slikkers wapenen zich als volgt tegen onwelkome virussen: Als permanente ‘onderhoudsdosis’ slik je driemaal daags minsten 500 mg vitamine C. Als de griep heerst, verdubbel je de dagelijkse dosis preventief. Bij de eerste ziekteverschijnselen voer je de hoeveelheid subiet nog verder op, tot aan de ‘darmtolerantie’. Vervolgens blijf je elk uur vitamine C innemen tot je weer beter bent.

Failliet zul je er niet aan gaan. En wie weet ben je dankzij vitamine C beter beschermd tegen virussen in het algemeen en de dood in bijzonder.