Vol bewondering, bijna jaloers lijkt het wel, kijkt hij naar mijn blonde haren. Ik denk dat hij ze mooi vindt. Zijn blik glijdt langzaam naar beneden, waarbij hij stopt bij mijn ogen. Terwijl hij me diep in mijn ogen kijkt, geeft hij me een complimentje. "I love your eyelashes." Ik geloof hem. Zijn blik zakt verder af. Naar mijn borsten? Ja, hij kijkt verliefd naar mijn borsten, bijna alsof hij ze zelf zou willen hebben. Hij bekijkt me van top tot teen en zelfs mijn kokerrok kan hem wel bekoren. "It’s sooo Serena from Gossip Girl." Ik begin te lachen, Gossip Girl, ook mijn lievelingsserie. We worden het alleen niet eens over de meest sexy man uit de serie; ben ik meer een Chuck-meisje, gaat hij meer voor Nate. Ach, ieder zijn ding.

Het leek me een onmogelijke missie, een trotse homo vinden in Jordanië, een die er openlijk voor uitkomt. Toch bleek mijn zoektocht gemakkelijk, type ‘gay & jordan’ in de Google searchbalk en Khaled komt naar voren. Pas twintig jaar maar nu al bezig met het bespreekbaar maken van homoseksualiteit in het Midden Oosten. Ik ontmoet hem voor een restaurantje in Rainbow Street, de homostraat van Amman. Ik kom er direct achter dat ik nog niks begrijp van het land waarin ik me bevind. Was ik er eerst van overtuigd dat we in een hoekje van het restaurant zouden moeten fluisteren uit angst voor zijn leven, komt Khaled geheel op zijn gemak aan tafel zitten en begint openlijk te praten over homo's in Jordanië. Ik kijk hem verbaasd aan. "Moeten we hier niet fluisteren, er zitten 5 mannen achter je?" Het blijkt allemaal geen probleem, de homo scene in Amman is duidelijk aanwezig, aldus Khaled. De hele avond praat ik met hem en ik word meteen uitgenodigd voor een feestje van één van zijn vrienden. "You’re so gonna love it bi-atch, by the way I love your blonde hair, it’s so fab!" Okay, gayer dan dit wordt het niet. Ik ben er voor mijn gevoel al uit, homo zijn is geen probleem hier in Jordanië.

Een dag na het feest ben ik ziek, voedselvergiftiging, en moet mijn afspraak met Khaled voor die dag afbellen. Geen probleem, maar ik ben de dag erna van harte welkom op de boerderij van zijn familie. Ik word opgehaald met de auto waarna we nog even wat van zijn vrienden ophalen, Nour en Mustafa. Ik wist niet dat er mensen in de wereld waren die zo ver uit de kast konden komen als Nour, ofwel Jennifer Lopez, op wie hij volgens zichzelf erg lijkt. Terwijl we ons klaarmaken om in het zwembad te gaan, trekt Nour zijn strakke zwembroekje zo hoog op dat zelfs zijn navelpiercing er bijna onder verdwijnt. "But now you can see my big booty, it’s so J.LO." Mustafa ("you can only tell that he’s gay because of his piercings and earrings") en Khaled waren elkaars eerste homo vrienden en leerden elkaar kennen via een online gay community. "Nee, want je kan elkaar hier als homo alleen maar online ontmoeten, echt niet in het openbaar". Dacht ik zo even nog dat je met je regenboogvlag door de straten van Amman kunt roepen dat je homo bent, blijkt dat allemaal even iets ingewikkelder te liggen. Dat blijkt wel wanneer Khaled zijn nichtje op de boerderij verschijnt, met haar grote gespierde vrienden. Direct vallen de jongens stil en wordt het allemaal heel "awkward". Eén van die gasten zit namelijk bij hen op school en daar zijn ze dus niet uit de kast. Zwembroekje weer wat naar beneden, weg homo gebaartjes, weg homo grapjes en weg sfeer.

In de veilige omgeving van de auto komen de jongens weer tot zichzelf, het spiegeltje wordt opengeklapt en de lipgloss gecheckt. Ik pak mijn mascara erbij en direct klinkt er gegil. "Oh my god! We have the same mascara!" De radio wordt aangeknald en een cd van de Arabische Willeke Alberti schalt door de speakers. Ik ben getuige van het meest homo-erotische spektakel dat zich ooit voor mijn ogen heeft afgespeeld. Speels zingen en playbacken ze elkaar toe waarbij ze er een heel showtje van maken en de habibi’s me om de oren vliegen. Net een miniplaybackshow voor homo’s. Okay, niks meer te merken dus van de onzekerheden van even daarvoor. Ik word thuis afgezet en probeer alles op een rijtje te zetten. Ik wil zo graag antwoord hebben op de vraag of homo zijn kan in dit land, maar telkens word ik op een dwaalspoor gezet. Hun gedrag verraadt dat ze het zelf misschien ook niet weten. Dit hele land staat zo krom van de tegenstrijdigheden, dat ik het ze ook niet kwalijk kan nemen. Lopen de heteromannen hier hand in hand over straat, mag je als homo niet jezelf zijn. Misschien is het voor mij als Westers, Nederlands meisje ook wel te moeilijk om te begrijpen. Voor mijn gevoel moet ik namelijk een stap terug doen in de tijd, terug in een tijd die voor mij prehistorisch aanvoelt.

Nog 2 dagen in Jordanië en ik weet het niet meer. Ik besluit Khaled op te bellen dat ik hem graag nog even wil spreken, echt wil interviewen, wat moeilijk wordt omdat we de laatste dagen meer als vrienden met elkaar waren opgetrokken. Ik lig heerlijk aan een zwembad met dertig graden in de zon wanneer Khaled aankomt, hij heeft zijn dagboek meegenomen. Althans, dit dagboek is nieuw, hij is alles aan het overschrijven omdat zijn moeder zijn oude dagboeken heeft verscheurd. Evenals al zijn tijdschriften en zijn cosmetica producten die allemaal in de prullenbak zijn verdwenen. Werd hij minder homo van, dacht ze. Khaled vertelt mij over zijn jeugd, over zijn familie, zijn ouders en zijn broers. Hoe zijn hoogtepunt van zijn week was om van zijn gespaarde geld handcrème te kopen, wat dan direct in de prullenbak verdween: "I would always save my money for the end of the week, to buy handcream in the weekend. That was like the highlight for me. But my mom always throws it away. My biggest dream is to finish my handcream". Hoe hij in zichzelf sneed om pijn te lijden: "Ik droeg altijd lange mouwen om mijn sneeën te bedekken. Ik sneed mezelf niet omdat ik op dat moment dood wilde, ik deed het om te lijden, om pijn te voelen, omdat ik vond dat ik zondigde, iets fout deed tegenover God".

"Maar erop terugkijkend denk ik niet eens dat dat de reden was. Ik denk dat ik mijn ouders wilde straffen, zodat ze zich schuldig zouden voelen wanneer ze de sneeën zagen, maar ik denk niet dat ze zich ooit schuldig hebben gevoeld. Het tegenovergestelde gebeurde eigenlijk, toen mijn moeder het zag, moedigde ze me alleen maar aan om er gelijk een einde aan te maken." Een van de zwaarste dingen die Khaled heeft moeten doen, is acceptatie vinden binnen zijn geloof: "Veel mensen denken dat homo-zijn en de Islam niet samen gaan. Zelf heb ik het daar ook lange tijd moeilijk mee gehad. Toch denk ik dat ik gewoon moslim kan zijn, ook al zondig ik misschien in andermans ogen. Er zijn zoveel dingen binnen het geloof waarin anderen misschien zondigen, ik probeer gewoon als een goed mens te leven." Hij vertelt zo open over zijn leven en zijn jeugd dat ik er helemaal stil van word. Hoe heb ik al die tijd kunnen denken dat het zo makkelijk is om hier homo te zijn? Die jongen had een ontzettend kutleven.

En dingen veranderden. Als je nu naar Khaled kijkt is het een jongen vol zelfvertrouwen. Hij heeft een manier gevonden om zijn homo zijn te kunnen scheiden van zijn geloof. Hij weet dat hij een zonde begaat maar probeert de zonde te minimaliseren door maagd te blijven tot de ware, geen drugs en alcohol te gebruiken en met regelmaat te bidden. Dat zijn familie hem nooit zal accepteren weet hij. Hij weet echter ook dat hij zijn familie nodig heeft, voor geld. Dat klinkt hard maar in Jordanië heb je geld nodig om te studeren. En hij heeft zijn studie nodig om weg te kunnen bij zijn ouders. Khaled vertelde dat hij op zijn 15e eens een tijdschrift had gemaakt, waarin hij zei wat hij later wilde worden: "I want to model, do art and be known for something I care about." En hij realiseerde zich, dat dat precies is waar hij nu mee bezig is. Zijn weg naar het heden was zwaar, maar ik hoop dat zijn toekomstdromen uitkomen, zodat ik hem over 20 jaar tegenkom in zijn eigen kunstgalerij, op de hoek van een straatje in Parijs, met een trouwring om zijn vinger. En dat hij mij dan trots vertelt dat zijn ouders op zijn bruiloft waren, omdat homo zijn nu helemaal geaccepteerd is in Jordanië. Wat vast niet zal gebeuren, maar dankzij jongens als Khaled, is die acceptatie nu in ieder geval een stapje dichterbij.