Deze verrassende voorstelling, zal dit indringende ontroerende verhaal 70 jaar na het begin van WOII op het podium brengen, met in de hoofdrollen Ann Pool als Antonietta, Monique van de Vaart als vertelster/conciërge en Fred Rosenhart als Gabielle, onder regie van Marcel Kragt. ProjectFors produktie. www.projectfors.nl

Ademloos nemen de drie spelers het publiek mee in de wereld van de jaren 30-40: armoede, een instabiel huwelijk, homohaat en de onzekerheid van wat komen zal. De twee hoofdrolspelers, de huisvrouw Antoinetta (zes kinderen, met een vreemdgaande man), voortreffelijk vertolkt door Anna Pool, en de net ontslagen homofiele Gabrielle die in afwachting is van z’n deportatie, fabuleus neergezet door Fred Rosenhart, geven je een blik in een wereld van twee mensen die zich als persoon tot elkaar aangetrokken voelen. Lotgenoten!
De verhaallijn, die door de bemoeizuchtige conciërge Monique van de Vaart, wordt vertolkt is een perfecte oplossing om er geen langdradige voorstelling van te maken. Discriminatie en acceptatie is flinterdun. Toen, maar ook nu. Iets om lang over na te praten.

25 februari 2012: Oude Slot - Heemstede
18 maart 2012: Jopenkerk - Haarlem

Meer informatie op de website.

Opgepakt worden door de zedenpolitie omdat je seks hebt met een jongere partner? Door je eigen ouders aangegeven worden vanwege een gevonden liefdesbrief? Het is nu bijna onvoorstelbaar dat dit in Nederland tot in de jaren zestig geregeld voorkwam.

Honderd jaar geleden, in 1911, kwam artikel 248bis in ons Wetboek van Strafrecht terecht. In 1971 werd het afgeschaft. In die zes decennia zijn ruim vijfduizend homoseksuelen vanwege dit artikel voor de rechter gebracht, voor het overgrote deel mannen. Ruim de helft werd schuldig bevonden. Zij moesten gemiddeld drie tot zes maanden zitten.

Artikel 248bis betekende geen algeheel verbod op homoseksuele contacten. Het ging om seksuele contacten tussen meerderjarigen en minderjarigen, waarbij de leeftijdsgrens op 21 jaar lag. Een man van 28 jaar die seks had met een jongen van 16 was dus strafbaar. Maar ook een vrouw van 21 jaar die haar eerste grote liefde van 20 had ontmoet.

De strafbaarheid had grote gevolgen voor persoonlijke levens. De zedenpolitie legde kaartsystemen en fotoalbums aan van vermoedelijke homoseksuelen. Werkgevers, ouders en verhuurders werden over iemands homoseksualiteit geïnformeerd. Geregeld leidde dat tot ontslag, opzegging van de huur of verstoorde familierelaties. De zedenpolitie postte bij urinoirs en voor huizen, won inlichtingen in bij familie of kennissen en viel huiskamerbijeenkomsten binnen, als ze de aanwezigheid van minderjarigen vermoedde.

Toch leidde 248bis ook tot het ontstaan van de Nederlandse homobeweging in 1912. Terwijl de ijver van de zedenpolitie in de jaren vijftig tot recordhoogte steeg, ontwikkelde Amsterdam zich tot homohoofdstad van Europa. Deze IHLIA-expositie vertelt het verhaal van de strafvervolging met tal van verbijsterende voorbeelden. Maar ook is te zien hoe de homobeweging tegen de klippen op groeide en bloeide, zodat de afschaffing van 248bis in 1971 onvermijdelijk werd.