In dit dagboek hebben een homo- en een lesbisch-stel de gebeurtenissen bijgehouden rondom de aanloop naar de zwangerschap, de zwangerschap zelf en de geboorte van hun gezamenlijke kind.

Het is nog niet zo lang geleden dat homoseksualiteit en kinderloosheid in één adem genoemd werden. Die conclusie is echter niet meer zo vanzelfsprekend. Steeds meer lesbische vrouwen vinden de weg om een kindje te krijgen en op te voeden (alleen of in een relatie); en ook veel homomannen blijken die behoefte te hebben. Je hoeft niet al te veel biologische kennis te hebben om in te zien dat er in het laatste geval wel wat meer komt kijken dan een snelle wip op het meest vruchtbare tijdstip. Dit wordt het verhaal van de geboorte van een kind; zoals er dagelijks duizenden geboren worden. In dit geval is er echter geen sprake van één trotse vader en moeder. We nemen u, d.m.v. een vervolgverhaal op deze site, mee in de belevenissen, gevoelens en ervaringen van twee vaders en twee moeders. Allereerst zal ik ons even voorstellen: De aanstaande biologische moeder is Liz. Ze is een 36 jarige verpleegkundige op een dialyseafdeling. Daarnaast is ze ook pedicure, met een praktijk aan huis. Ze is een spontane, energieke vrouw met veel hobby's en is een groot dierenliefhebster. Haar vriendin heet Iris. Zij is 43 jaar en werkt ook in de gezondheidszorg. Ze heeft tal van (leidinggevende) functies gehad op verschillende afdelingen (o.a. in de psychiatrie). Op dit moment werkt ze op een huisartsenkliniek in een algemeen ziekenhuis. Ze is verstandig en geestig en vooral gek op koopjes. Liz en Iris hebben sinds 1989 een relatie en wonen samen in Zandvoort. De "mee-vader" is Nick. Hij is 42 jaar oud en werkt als verpleegkundige op een spoedeisende hulp-afdeling. Hij is een uitbundige, goudeerlijke en vrolijke levensgenieter. Een enthousiaste man (met veel humor) om van te houden; en dat doe ik dan ook… Ik ben Gijs (41 jaar) en wordt, als alles goed gaat, straks de biologische vader van onze baby. Mijn werk bestaat uit het begeleiden van mensen met een verstandelijke handicap in hun woonsituaties. Nick en ik zijn al bijna veertien jaar bij elkaar en wonen in Haarlem. Het krijgen van een kind is eigenlijk nooit bij me opgekomen. Als homo was dat gewoon niet voor je weggelegd en dus dacht je daar ook niet over na! Ik ben een voorbeeld van de klassieke coming out. Als gesloten, katholieke tiener had ik een negatief beeld van homoseksualiteit en durfde ik er absoluut niet mee naar buiten te komen. Ik leefde in een dorp en kende bovendien niemand in mijn omgeving. Ja, Albert Mol en Jos Brink van de televisie. Maar dat vond ik nou niet bepaald types om mee vergeleken te worden. Toen ik eenmaal uit de kast was (als 24-jarige) ging er een wereld voor me open. Ik stortte me volledig in het homo-uitgaansleven, kreeg volop aandacht en genoot (meestal liggend op mijn rug) met volle teugen… Het kroegleven beviel me uitstekend en ook nu mag ik graag zo nu en dan een stuk in mijn kraag drinken. De oppervlakkigheid, die je aantreft is echter vaak stuitend. Allemaal klonen (zelfde kleertjes, kapsels en kettinkjes) bij elkaar, die naar elkaar loeren en over niets anders kunnen praten dan over Madonna, Abba en Kylie. Kinderen krijgen was iets voor fanatieke potten, die meer energie staken in het op afstand houden van de mannen, dan in de opvoeding van hun kind. Zoals gezegd was die kinderwens bij mij absoluut niet aanwezig. Hoe het er dan toch van gaat komen leest je in de volgende aflevering. | deel 2